ห้อง 507

ผมเคยรับงานซ่อมระบบไฟให้คอนโดเก่าแถวชานเมืองกรุงเทพฯ ตึกนั้นสร้างมาตั้งแต่ยุค 90 ผนังสีครีมเริ่มลอก พื้นทางเดินปูพรมเก่าที่มีกลิ่นอับชื้นติดจมูกตลอดเวลา วันนั้นผู้จัดการตึกบอกว่า “ห้อง 507 ไฟกระพริบทั้งที่เบรกเกอร์ปกติ เจ้าของห้องไม่อยู่ ฝากให้เข้าไปเช็คให้หน่อย” ผมถามกลับ “ไม่มีคนอยู่ใช่ไหมครับ?” เขานิ่งไปแวบนึงก่อนตอบ “ไม่มีมาหลายปีแล้ว” ผมไม่ได้คิดอะไร ก็แค่ห้องร้าง ประตูห้อง 507 เปิดยากกว่าปกติ เหมือนมีแรงดันจากข้างในต้านไว้ พอเปิดได้ กลิ่นเหม็นอับก็พุ่งออกมา ห้องโล่ง เฟอร์นิเจอร์คลุมผ้าขาวหมด ฝุ่นหนาจนเห็นรอยเท้าตัวเองชัด แต่สิ่งแรกที่ผมสังเกตคือ… มี “รอยเท้าอีกชุด” เล็กกว่า เหมือนของผู้หญิง เดินจากประตูห้อง เข้าไปหยุดตรงหน้ากระจกในห้องนอน ผมคิดว่าอาจเป็นของ รปภ. หรือแม่บ้าน แต่ผมมั่นใจว่าประตูห้องนี้เพิ่งถูกไขวันนี้ ผมเริ่มเช็คสายไฟที่ฝ้าเพดาน ทุกอย่างปกติ แต่ไฟยังคงกระพริบ ไม่ใช่ดับ ๆ ติด ๆ ธรรมดา มันกระพริบเป็นจังหวะ…ช้า ๆ …เหมือนกำลังนับ หนึ่ง… สอง… สาม… พอผมหยุดฟัง มันก็หยุด พอผมขยับตัว มันก็เริ่มอีก ตอนนั้นเริ่มรู้สึกว่าอากาศในห้องมัน “หนัก” กว่าปกติ เหมือนมีคนยืนอยู่ใกล้มาก ๆ ผมเดินเข้าไปดูในห้องนอน กระจกบานใหญ่ตั้งอยู่ปลายเตียง รอยเท้าที่เห็นตอนแรก หยุดตรงหน้ากระจกจริง ๆ ผมยืนมองกระจกอยู่สักพัก เห็นแต่เงาตัวเอง แล้วไฟก็กระพริบอีกครั้ง ในจังหวะที่ห้องมืดสนิทไปเสี้ยววินาที ผมเห็นเงา “อีกคน” ยืนอยู่หลังผม ผู้หญิงผมยาว ยืนชิดหลังจนแทบซ้อนทับกัน พอไฟติดอีกครั้ง ไม่มีใครอยู่ ผมหันหลังทันที ห้องว่างเปล่า แต่กระจกยังสะท้อนภาพผม…กับเงาดำบางอย่างด้านหลัง ผมรีบเดินออกจากห้องนอน ตั้งใจจะเก็บเครื่องมือแล้วออกจากห้อง ตอนก้มลงเก็บไขควง ผมได้ยินเสียงเบา ๆ ข้างหู “…อย่าเปิดไฟ…” เสียงผู้หญิงกระซิบชัดเจน ไฟทั้งห้องดับทันที ไม่ใช่กระพริบ แต่ดับหมดทั้งชั้น ผมยืนแข็งอยู่กลางความมืด ได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ เดินวนรอบตัว พรมเก่าถูกเหยียบเกิดเสียง “ฟืด…ฟืด…” มันไม่ได้รีบ มันเหมือนกำลังเดินสำรวจผม ผมคลำหาโทรศัพท์ เปิดไฟฉาย แสงสว่างพุ่งออกไปตัดความมืด ไม่มีใคร แต่ฝุ่นบนพื้น… มีรอยเท้าเพิ่มขึ้น รอยเล็ก ๆ เดินล้อมรอบจุดที่ผมยืนเมื่อกี้ เป็นวงกลม ผมไม่คิดอะไรอีก รีบคว้าเครื่องมือแล้วเปิดประตูพุ่งออกมา พอออกมาถึงทางเดิน ไฟทั้งชั้นติดปกติทันที เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมลงไปถามผู้จัดการตึกว่า “ห้อง 507 มีประวัติอะไรไหมครับ” เขาเงียบไปนาน ก่อนตอบเบา ๆ “เจ้าของห้องเป็นผู้หญิง…อยู่คนเดียว วันหนึ่งเพื่อนบ้านได้กลิ่นเหม็น พบว่าเธอเสียชีวิตในห้องนั้นหลายวันแล้ว ศพถูกพบ…ยืนอยู่หน้ากระจก” ผมถามว่า “ไฟมีปัญหาตลอดเลยเหรอครับ” เขาส่ายหน้า “ไม่เคยมีปัญหาเลย จนกระทั่งวันนี้…ที่คุณเข้าไป” คืนนั้นผมกลับบ้าน อาบน้ำ เปิดไฟในห้องนอน ไฟกระพริบ หนึ่ง… สอง… สาม… ผมหันไปมองกระจกในห้องตัวเอง ในเงาสะท้อน ผมยืนอยู่คนเดียว แต่มี “รอยเท้าเล็ก ๆ” ปรากฏบนพื้นด้านหลังผม ทีละก้าว ช้า ๆ เข้ามาใกล้ และไฟก็ดับอีกครั้ง